Okres wylęgania wirusa to ok. 12 dni. Początek choroby charakteryzuje się bardzo wysoką gorączką oraz powiększeniem węzłów chłonnych.
Po 1-3 dni na skórze i błonie śluzowej jamy ustnej pojawia się wysypka, której towarzysza bóle głowy, mięśni, gardła i ogólne złe samopoczucie. W przypadku ostrego przebiegu choroby wysypka pokrywa całe ciało. Osoba chora, u której występuje wysypka jest zakaźna. Wykwity zmieniają wygląd w czasie trwania choroby, są plamiste, następnie pęcherzykowate, a gdy dojdzie do nadkażenia bakteryjnego przybierają postaci krostów.
Cały proces przebiegu choroby trwa ok. 2-4 tygodni.
Stosuje się leczenie głównie objawowe, w tym leki przeciwwirusowe.
Obraz kliniczny zachorowań w Europie może odbiegać od przedstawionego, dlatego podczas diagnostyki należy uwzględnić zarówno obraz kliniczny jak i informacje epidemiologiczne, oceniając łącznie prawdopodobieństwo zakażenia.
Diagnostyka ospy małpiej polega na identyfikacji materiału genetycznego wirusa w materiale pobranym od pacjenta, np. krew, wydzielina z pęcherzyków – testem PCR (ang. Polymerase Chain Reacion).
Do szpitala z oddziałem zakaźnym kierowane są osoby, które:
- w wywiadzie zgłaszają objawy infekcji wirusowej – gorączka, bóle mięśni, bóle kostno-stawowe, ogólne rozbicie, osłabienie, miejscowe lub uogólnione powiększenie węzłów chłonnych oraz zmiany na skórze,
- w wywiadzie podają kontakt z osobą chorą na małpia ospę lub mającą objawy podobne do tych obecnych w przypadku zakażenia wirusem małpiej ospy,
- podróżowały w ciągu ostatnich 3 tygodni do krajów Afryki Zachodniej i Środkowej oraz krajów europejskich, w których potwierdzono przypadki ospy małpiej,
- kontakt z żywymi gryzoniami (szczury, wiewiórki) lub z materiałem biologicznym zwierzęcia padłego
Więcej informacji na stronach:
